Halla bloggen, this is Astrid B speaking, og det skjer på bokmål!

Jeg har lenge hatt et stort ønske om å skrive et innlegg om hvem vår alles kjære Susanne egentlig er utenfor denne bloggen. Hvilke ting gjør Susanne som ikke kommer på bloggen? Før vi starter tenkte jeg at jeg kunne nevne noen få ord om meg selv. Jeg er da hun gingern som jobber på kremmerhuset (som hun så pent nevner i ny og ne). Jeg er Susannes bff. No shock, og har møtt de fleste sidene av denne piken. Dette gir jo meg en fordel i dette innlegget. Tenkte å grille henne litt, også komme med noen fine ting! Så da kan vi vel bare starte da? 

  • Susanne har en god apetitt for alkohol. Drikkeleker og generelt det å drikke på et vors/en fest er noe hun kan. Det tar ikke lang tid før drikken er borte. Dette gjør jo da at hun blir i meget god form. Jeg har en historie jeg kan fortelle til dere. Vi skulle på konsert med Highasakite, vi var godt i form alle sammen altså! Susanne var med inn på huset (som er Gjøviks studentens møte plass med alkohol, konserter, quizer, standup osv). Det tok ikke lang tid før Susanne forsvant og jeg fikk bilde nr. 2 på snap. Vår kjære Susanne forsvant, dro hjem, koste seg på toalettet og har absolutt ingen fortelling om hvor fantastisk den konserten var. 

  • Susanne er faktisk den jenta som rekker opp hånden i forelesningene noen ganger. Hun gjør det til og med når vi har full sal, der alle fra 1 året sykepleien er. Da er vi ca 170 stk. 
  • Susanne synes det er helt ok å sitte og regne Medikament på en lørdag. 
  • Hun har hatt tinder, og har fått god utbytte av det (dette er altså tidligere). Fikk mye historier fra disse møtene, som absolutt ikke er rein nok for denne bloggen. 
  • Jeg ser at Susanne skriver litt om disse treningsdagene sine, og at hun legger ut ekstremt sunne lunsjer og middager. Hun har kommet flere ganger til meg etter trening, og kan gjerne spise en halv pizza fra Peppes og potetgull etterpå. Gjerne med cola til! MEN det er noe av det jeg digger med min Kiki. De fleste gangene jeg og Susanne spiser sammen, snakker vi McDonalds, Peppes, potetgull, sjokolade ja you name it. 
  • For at hun skal være med på å gå tur så må hun tvinges. Hun går ikke ut med mindre hun må. Gjerne med litt motivasjon fra kakao etterpå, sjokolade, eller noe digg.
  • Når Susanne blir sint, så blir hun sint. Dette skjer for det meste i fylla tho, og det er latter fra begge parter i ettertid. Veldig morsomt å se på. Aldri vært i krangel med henne, så vet ikke hvordan det er.
  • Susanne er veldig flink til å kle av seg på et heavy vors. Nå er heller ikke dette noe jeg har vært med på, men jeg har sett snaps, bilder og videoer. Ja, Susanne er en god strep tease om noen ønsker det (neida). 
  • Hun er en stolt skole bæsjer, sammen med meg. Bæsj og avføring er supert. Spesielt på skolen med gratis dopapir. 
  • Hun har alltid hatt stor tro på kjærlighet. Er det en ting jeg kan banne på så er det det at jeg aldri har sett henne så motivert, inspirert og glad som etter hun møtte jenta si, Malin (som er forresten super hyggelig, møtte henne idag!). 
  • Til syvende og siste, vil jeg bare si at Susanne er en amazing person. Altså hvis ikke hadd jeg jo ikke hengt med henne. Hun stiller opp, kommer med humor, råd, tips, det ene og det andre. Hun har sterke meninger, og står får de. Noe som jeg ser på som en vakker egenskap. I love you, Kiki. 

XOXO Astrid girl. 

Hadde eg visst det eg veit no for fem år sida hadde alt vore så mykje betre. At den usikre Susanne, som prøvde absoutt alle diettar og treningsmåtar, skulle føle seg bra var da ein absurd tanke. At den ordentlege kjensla av kjærleik eksisterar. Sommarfuglane som flyr overalt i magen kvar einaste gong eg ho stryk dei mjuke fingrane sine mot ryggen min. Den unge, usikre Susanne skulle visst at det er greit du synst jenter er vakre, og det er greit at du kan forelske seg i ei. Det er ikkje noko annarledes å vere forelske i ei jente eller ein gutt, for begge deler er lika fantastisk. Ho skulle visst at falske venner kjem og går, men dei ekte vennene er der konstant når du treng dei. 

Eg skulle visst at å vere som alle andre er ikkje det beste. Det er ikkje alltid jentene med blondt hår, flat mage og bra rompa som blir lykkeligast. Faktisk så handlar alt om meg. For at andre skal like meg, må eg faktisk like meg sjølv fyrst. Men lite visste eg da eg var femten og stod oppi det sjølv. Lite visste eg at eg ein dag skulle gi totalt faen i korleis eg såg ut, ikkje leita etter feil i spegelen, men berre vere hundre prosent lykkeleg.
 

Korleis skal ein eigentleg byrja eit slikt innlegg? Føler alt blir kleint, klisjé og klissete på ein, og samme måte uansett korleis eg formulerar det. Men ja, sida eg ikkje har skrivet om detta før så tenkte eg å ville skrive om det. Ikkje fordi heile verden skal synast det er så sterkt og flott av meg, men fordi det er eit viktig tema å belyse. Dei fleste i Årdal, familien min og vennene mine veit det allereie, så kvifor ikkje skrive det for heile verda? Eg har fått meg kjæreste!!! MEN, det er ei jente. Å fysj, tenkjer sikkert nokon av dikka, unaturlig og ekkelt. Det eg ikkje skjønnar er kvifor kjærligheit ikkje berre kan vere kjærligheit, uansett kva kjønn kjæresten er. Kva har det å seie om det er ei jente eller gutt, så lenge ein er lykkelig? Kvifor skal ein leve på andre sine bekostningar om at ein ikkje kan leve eit verdig liv saman med den ein likar så godt?

Eg, personleg, drit i kva andre synest! Å kunne få ei sååå fantastisk jente som kjæresten min gjer meg lykkelig, og det er med varmt hjerte at eg stolt viser ho fram til alle. Lykke. Det er så deilig å finne ein person ein kan vere seg sjølv med, som aksepterar deg fult for den du er og bryr seg like mykje om deg som du om ho. Sjukt er det å tenkje på at om me hadde levd i Saudi-Arabia hadde me blitt steina. Folk blir drept fordi dei elskar nokon. Mennesker, uskyldige mennesker, blir erklært psykisk sjuke fordi dei er tiltrekt av samme kjønn. Korleis kan noko så vakkert og skjært som kjærlighet bli assosiert med noko vondt og ulovleg? Er det mulig, tenkjer eg da. Når blei det okei at ein drep vanlege mennesker, som meg, fordi dei elskar nokon? Og nei, det har INGENTING med religion og gjere. Islam, kristendom og andre verdsreligionar meiner at ein ikkje skal elske samme kjønn, men dei meiner også at alle skal respektere kvarandre. Kor fin hadde ikkje denne verda vore visst alle hadde akseptert kvarandre, og ikkje krangla over ting som overhovudet ikkje er viktig? 

Lykkelig. Det er det eg er. Eg smiler når eg står opp og smiler når eg legg meg. Eg grin. Eg smiler. Eg ler. Så grin eg litt igjen. Tenker på alle dei som ikkje har samme rettigheitar som oss. Tenker på at det ikkje blei lovleg å gifte seg før i 2016 i USA. Tenker på kor heldig eg er. Tenker kor mange firkanta mennesker det finst. Tenker på skylappar, mennesker med skylappar. Men mest av alt tenker eg på det pappa, mamma, stefar og stemor mi har sagt. Kor åpne dei er. Så tenker eg litt på kor heldig eg er igjen for å kunne ha så fantastisk fine personlegheitar i livet mitt. “Eg drit i om det er Per eller Petra du kjem heim med, eg skal holde dørene åpne uansett. Så lenge du er lykkelig”. Eg tenker på det stefar min sa. Eg smiler. Så minner eg meg sjølv på kor takknemleg eg er for å leve i 2017 og ikkje 1950.

No kjente eg rett og slett at eg berre måtte setja meg ned, få ut følelsane og frustrasonen og håpa på at nokon tek det her innover seg. Den siste tida har Malika Bayan prega nyhendebiletet, ettersom ho vart nekta hårklipp grunna sin religiøse ståstad. For det første, kva i alle dagar? Og det at frisøren kjem med argument som “ho kan gøyme eit våpen under hijaben sin” og “hijab er ikkje kopla opp mot islam, men er eit politisk verkemiddel frå islamismen”. Ærleg talt, lær deg fakta kjære frisør. Gøyme den under hijaben sin? Visste du at dei fleste sjølvmordsbombarar er kledd med vanlege kleder? Visste du at Breivik hadde på seg ein politiuniform og Hitler nazistuniform? Det handlar verkeleg ikkje om kva slags kleder du har på deg, det handlar rett og slett om respekt. Når mennesker respekterar deg, skjønnar eg ikkje kvifor det er så forbanna vanskelig å respektere dei tilbake! Me er alle vaksne mennesker, og eg håpar dei fleste av oss er gode nok til å skjønna at mennesker er ulike.

“Ein ting er viktig her – ingen terroristar er muslimar… Kanskje “muslima”! Islam er ein fredfull religion. Media (dessverre) framstille det som noko grufullt- og det er med på å skape mykje frykt.” 

Når eg bledde nedover facebook sida i dag, såg eg at faren til eine vennina mi hadde delt eit innlegg. Dette innlegget handla om at Malika eigentleg er norsk og heiter Charlotte Antonsen, der dei klagar på at media ikkje har fått fram dette. Kvifor i alle dagar er det så viktig? Skal mennesker bli dømt frå deira fortid? Fortjener ikkje mennesker nye sjansar? Du har sikkert gjort mykje dumt i livet ditt du også, men skal du bli hugsa for det til du er ferdig? I løpet av mine nitten år har vertfall eg, personleg, gjort sinsjukt mykje dumt, men skal ein bli snakka om for det resten av livet? 

Men, det som gjer meg mest kvalm er å sjå kva vaksne, oppegåande mennesker kommenterar. Når ei mor eller far skriv slike ting lurer eg berre på ein ting; har du høyrt om menneskelegheit? Nestekjærleik? Respekt? Om ein kunde kjem inn i skobutikken og vil kjøpe eit skopar, skal ho få lov til det, ho skal få eit smil og eit spørsmål om hjelp med eller utan hijab. Når skal me mennesker forstå at ikkje alle er like? Er alle kvite hitler? Nei. Er alle norske Breivik? Nei. Er alle muslimar terroristar? NEI. Så vaksne mennesker, prøv, berre prøv å sett dikka inn i ein situasjon. Malika er dattera til nokon, ho er bestevennina til nokon og ho er eit medmenneske. Så slutt og vær så forbanna fordomsfulle, 

Vaksne mennesker, virkelig?!